باران خاک

1 همیشه پرسش ما بود وکهکشان

نجوای  تشنگان زمین بود و آسمان

گویی مسیر راز ونیازی نمانده است

یا میرویم سمت همان آخز الزمان

ما تا  قنوت تلخ تمنا گشوده ایم

باریده بر سر و دل ما 1 بیکران

تندیس دلربای غباریم و تا ابد

پر می کشد تنوره ی ما تا ستارگان

ای دختران سبزه ی دیروز کو کجاست؟

گلخند ساحرانه ی گلدان گونه تان؟

باران که میرسد خبر از خاک تازه است

دوزخ شدست کوی بهارانه هایمان

افسانه باز قصه ی سیب است وگندم است؟

برما دوباره دلهره ای کهنه بر فشان...