باران وسمرا

آن کس که رنگ بی کسی از دل سترده است

ما را شبی به سینه ی گرمش فشرده است

سوسوی چشم او که چراغ سپیده است

از چشم آسمان وزمین خواب برده است

فتوای آسمانی عشق است اینکه گفت :

هرکس که عاشقانه نزیسته ست مرده است

در جزر ومد عاشقیش پرسه می زند

گهواره ی دلم که دلش تاب خورده است

مجنون که میشوی غم فرهادیت به جاست

سنگینی زمان وزمین روی گرده است

باران اگر نبارد از این دل غزل نخواه

ابری ترین قصیده ی این دل فسرده است

باران کنار قصه ی رنگین کمان توست

سمرا همیشه بی کسی از دل سترده است